si home si

Quizais como actualización do tradicional pensamento de que o que é de todos é de ninguén, aquí entendemos que os servizos públicos non hai que publicitalos, facelos atractivos ou eficaces. Se son públicos, o interese do público xa vén de serie, deben pensar as cabezas rectoras. Esta semana tiven a demostración palpable ó acompañar á familia a coller un coche de liña.

Continuar lendo “Indo e vindo”

Tal e como aparece (aínda que máis ben está semi agachado) en EL PAÍS

En canto remate a Olimpíada que se inaugurou onte, estou completamente seguro que no comité central do PCCh van ter unhas palabriñas co que se lle ocorreu a idea de ofrecer como sede olímpica a Pequín (perdoen o topónimo obsoleto, pero Beijing ou Beixín sóame a bico asturiano, e eles total non se van enterar). Xa antes de comezar, deixaron nunha pataleta de nenos aquel xesto rebelde de México 68, cando os atletas afroamericanos fixeron no podio o sinal do Black Power. En Pequín, ou a conto de Pequín, e con toda a razón do mundo, protesta todo o mundo. Colarlla ás autoridades ven sendo o auténtico reto olímpico. Ata unha nadadora norteamericana membro do PETA (a asociación defensora dos animais e de que non os separen dos seus pelexos), exhibiu unha foto súa espida, en protesta polo trato que lle dan á facenda nas granxas chinas (que debe meter medo, tendo en conta o que lle dan á xente humana, levándoa de aquí para alá).

Continuar lendo “O deporte é a protesta, e viceversa”

Se alguén sigue aínda instalado no cómodo tópico de que esta é unha sociedade inmovilista ou siquera conservadora, aí está o caso Fenosa para desmentilo. En poucas décadas, pasamos de ser unha colectividade atrasada que non entendía de redimensionamentos empresariais e economías de escala (o das sinerxias veu bastante despois) a unha xente que asume con naturalidade calquera movemento sísmico financeiro, mesmo un tsunami accionarial. Exactamente ó contrario dos medios de comunicación, por certo.

Continuar lendo “Dispersión Fenosa”

Volveume esquecer, nesta ocasión por dous meses redondos, mencionar o terceiro aniversario deste taboleiro dixital, máis que blog. 500 posts e uns milleiros de comentarios que non podo precisar porque xa non sei onde se mira cantos van -antes diciamo sen preguntarllo-. Tampouco a cantidade de visitantes, porque cambiei de cabalo contador a metade de carreira, pero o que importa é a calidade, a súa. Saiban que estou tan agradecido polas visitas como os que se mudan a unha casa no campo.

Lamento non ter noutra nesta ocasión que ir a favor de corrente e non poder deixar claro unha vez máis que son un tipo rabudo e insatisfeito, facendo unha demostración de heterodoxia, pero se as políticas e os xestos que está a facer o Goberno é progresismo, que o demo me leve (non se me alegre, estimada sogra, que como moito, para a semana xa se me pasa). Non vou cair na demagoxia de mencionar o que pensaría Pablo Iglesias se levantara a cabeza, pero non debe dar crédito ó que está pasando nin Carlos Solchaga, aquel home pequeno que constituía un exemplo grande do que era a socialdemocracia tirando a neoliberal.

Continuar lendo “Progresismos”

Outra vez escribindo en castelán de temas de Galicia. Estáme ben por pretender que se publiquen.

Por certo, esquecín mencionar a necesidade de facer máis urbana a mensaxe. A ver se doutra.

Permítanme que lles escriba de algo do que sei bastante pouco. Así que tanto me poden agradecer a sinceridade como discutir os meus argumentos con máis razón que nunca, como levar áncoras lectoras na procura de portos máis seguros e fiables. Pero a ignorancia é atrevida, e non me podo resistir a apuntar co dedo a certos aspectos do affaire Martinsa-Fadesa que serían paveros se non se tratara dunha crise que afecta a unha chea de xente. Pero non deixa de ser rechamante que a situación de auxe e caída do imperio do ladrillo estea provocada non por aquelas medidas que o sector criticaba porque supoñían “matar a la gallina de los huevos de oro” (queixa textual), senón porque como no conto orixinal da tal galiña, foi o propietario propio quen a matou.

Continuar lendo “…e con Martinsa dando”

Lin ou escoitei o outro día o argumento de que unha sociedade que admite como normais as relacións humanas de teleseries como Aída¸ non se escandaliza de nada, ou de ben pouco. Estou de acordo. Pero se a sociedade é aberta e plural que mete medo, non se pode dicir o mesmo das súas clases dirixentes, en concreto dos poderes fácticos cuxas maneiras de ver o mundo –o que está ben e o que está mal- se adiviñan, por exemplo, no comportamento dos medios de comunicación.

Continuar lendo “¿Por que no la besa?”

Non hai nada como non abrigar esperanzas de ter algo para acabalo conseguindo, asegura unha crenza tan escéptica como precapitalista. Quen algo quere, ou pon o que lle ten que poñer, ou máis vale que non se queixe se non o acada, rezan as teorías do esforzo en boga. Pero o caso é que a selección española de fútbol ganou a Eurocopa non digo que sen botarlle ganas, pero desde logo sen moitas esperanzas, nin fóra, nin sequera entre os seguidores de aquí. Pola contra, o triunfo da que agora se lle chama familiarmente “la roja”, con esa confianza e campechanía que factura a información deportiva, é a derrota de todos os tópicos sobre o asunto. E fáganme caso, que eu de fútbol non entendo nada, pero de asuntos, o que me boten.

Continuar lendo “We are the champions”